جانباز شیمیایی 70 درصد :

بدون ماسک مصدومان شیمیایی را جابجا می کردم

تعداد بازدید : 43
تاریخ و ساعت انتشار : دو شنبه 14 مرداد 1398 10:23
حیدرالله روستاپور جانباز شیمیایی 70 درصد که به صورت داوطلبانه در موزه صلح تهران، جنگ را برای بازدیدکنندگان روایت می کند، در عملیات های والفجر و بیت المقدس شیمیایی شده است.

این جانباز شیمیایی می گوید: شیمیایی شدن طراوت بدن را می گیرد و جانبازان را روز به روز ناتوان تر می کند.

او در عین حال معتقد است: ما بهترین ملت را داریم؛ صبور، مقاوم و ایثارگر ؛ لذا باید از حق مردم ایران دفاع کنیم.

خبرنگار پایگاه قربانیان سلاح های شیمیایی در گفت و گو با حیدرالله روستاپور جانبازشیمیایی 70 درصد جزئیات بیشتری را در خصوص حضور در جبهه ، زمان شیمیایی شدن، پایش سلامت و نحوه زندگی این عزیز جویا شده است که متن آن را با هم می خوانیم :

*لطفأ خودتان را معرفی کنید و بفرمایید در چه عملیاتی و کدام منطقه شیمیایی شدید؟

حیدرالله روستاپور هستم، جانباز شیمیایی 70 درصد، درعملیات بیت المقدس 5 در منطقه سیاناو مریوان در استان کردستان شیمیایی شدم، آن زمان 36 ساله بودم.

*مختصری از حضورتان در جبهه و نحوه شیمیایی شدنتان بفرمایید؟

سال 62 وارد جبهه شدم؛ در اواخر جنگ صدام شروع کرد به شیمیایی کردن کردستان که در آنجا شیمیایی شدم، البته در سال 64 در عملیات والفجر9 هم به صورت خفیف شیمیایی شدم اما سال 67 درعملیات بیت المقدس 5 به صورت شدید شیمیایی شدم.

زن و مرد و کودک و ارتشی و غیر ارتشی در این بمباران شیمیایی شدند. وقتی شیمیایی زدند، حدود 300 نفر مجروح شدند که همه را با اتوبوس به سنندج بردند اما به علت امکانات ضعیف پزشکی ما را با هواپیما به کلینیک امام رضا (ع) مشهد اعزام کردند.

در کلینیک امام رضا(ع) دوبارعمل پیوند قرنیه چشم انجام دادم، ریه ام آسیب دیده بود و تاول های شدیدی داشتم.

من آن زمان نظامی و فرمانده گردان بودم، کمیسیون پزشکی ارتش 10 ماه استراحت به من داد و همچنین منع کرده بود که به منطقه عملیاتی نزدیک شوم اما من به خواست خودم سال 68 به لشگر 28 کردستان و خط مقدم برگشتم و تا سال 79 در کردستان خدمت کردم.

*وقتی که شیمیایی شدید چه حالی به شما دست داد؟

آن زمان من فرمانده گردان بودم و در ماموریت گشتی بودم؛ زمان بمباران شیمیایی درمنطقه نبودم اما وقتی آمدم و آن وضعیت را دیدم، خیلی متأثر شدم و بدون ماسک و حفاظ شروع کردم به جابه جایی مجروحان شیمیایی؛ بعد از اتمام کار دوستم دکتر سلطانی، گفت که روستاپور مطمئنأ توهم شیمیایی شدی و باید با بچه ها به سنندج بروی  تا به تو هم رسیدگی شود و مورد آزمایش قرار بگیری.

وقتی آزمایش شدم، به تشخیص پزشکان از ناحیه پوست، چشم و ریه آسیب دیده بودم و لذا جانباز شیمیایی تشخیص داده شدم.

*حادترین ناراحتی شما در حال حاضر چیست؟

ریه و چشمم به شدت آسیب دیده است و تا به حال 4 بارعمل پیوند قرنیه چشم انجام داده ام اما متاسفانه اکنون دید چشم چپم10 درصد است.

*از نظر تهیه دارو و رسیدگی پزشکی به جانبازان شیمیایی وضعیت چگونه است؟

چند سال پیش وضعیت تهیه دارو بهتر بود اما در حال حاضر سخت شده است؛ ما جانبازان شیمیایی نمی توانیم داروهایمان را قطع کنیم و صبر کنیم تا داروها به دستمان برسد؛ لذا مجبوریم داروهایمان را با هزینه خودمان تهیه کنیم، برخی از داروهایمان هم کمیاب شده اند. داروهای مشابه مثل اسپری های هندی و پاکستانی برای ریه استفاده می کنیم که اثر چندانی ندارند.

 *آیا با بالا رفتن سن تان بیماری هایتان هم تشدید می شود؟

بله مسلم است عوارض گاز خردل ماندگار است؛ توان و طراوت بدن را می گیرد و جانبازان شیمیایی را روز به روز ناتوان تر می کند.

 *بفرمایید بعد از گذشت بیش از سی سال از شیمیایی شدنتان آیا پایش سلامت می شوید؟

بله هر چند ماه یکبار پزشک عمومی به منزل ما می آید و رسیدگی می کنند اما بیشتر به پزشک متخصص ریه و چشم نیاز داریم.

*زندگی یک جانباز شیمیایی چگونه است؟

من که دیگر نسبت به مشکلات و بیماری هایم بی خیال شده ام و عادت کرده ام؛ به خانواده ام هم گفته ام که مسایل من را عادی تصور کنند؛ مشکلات ما جانبازان شیمیایی پایان ندارد.

*نظرتان در مورد شیمیایی شدن چیست؟ سازمان های بین الملل چه اقداماتی باید انجام دهند که برای همیشه استفاده از سلاح های شیمیایی کنار گذاشته شود؟

هر چند سازمان opcw اقداماتی در زمینه منع سلاح های شیمیایی انجام داده اما موثر نبوده است. کشورهای قدرتمند به این سازمان و فعالیتش بی توجه هستند و در حال حاضر هم از سلاح های شیمایی استفاده می کنند.

صدام وقتی دو سال با کشور کویت وارد جنگ شد ، کشور کویت از صدام شکایت کرد و غرامت جنگی برای مردمش گرفت اما در جنگ 8ساله عراق علیه ایران، ما نتوانستیم در سازمان منع سلاح های شیمیایی صدام را محکوم کنیم.

* بزرگترین آرزویتان چیست؟

مردم همدیگر را دوست داشته باشند و مسئولان توجه بیشتری به جوانان داشته باشند و شرایط کار و اشتغال را برایشان فراهم کنند چون فکر بازتر و انرژی بیشتری دارند.

*در پایان حرف یا سخنی دارید، بفرمایید؟

ما بهترین ملت را داریم؛ مردمی با گذشت، صبور، مقاوم و ایثارگر در هر زمینه ای هستند؛ مردم ما در همه صحنه ها حضور داشته اند و کشور را پشتیبانی کرده اند، ما وظیفه داریم از حق این مردم دفاع کنیم./ی/

  • جدیدترین ها
  • پربازدید ها