جانباز شیمیایی 70 درصد:

بمباران شیمیایی شهرها جنگی نابرابر است / آرزوی صلح در همه جهان دارم

تعداد بازدید : 30
تاریخ و ساعت انتشار : چهار شنبه 10 مهر 1398 09:16
غلام هاشمی جانباز شیمیایی 70 درصد، گفت: همه جانبازان کشور مظلوم هستند اما جانبازان شیمیایی بیشتر، باید حداقل چندین ساعت با جانبازان شیمیایی زندگی کرد تا متوجه شد با چه دردهایی همراه هستند.

غلام هاشمی جانباز شیمیایی 70 درصد است که سابقه دوبار شیمیایی شدن در جبهه دارد و بدون اکسیژن نمی تواند نفس بکشد؛ درطول شبانه روز پنج دستگاه اکسیژن باید کنارش باشد.

خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح های شیمیایی در گفت و گو با این جانباز شیمیایی جزئیات بیشتری درخصوص نحوه شیمیایی شدن، حضور در جبهه های حق علیه باطل، مشکلات جانبازان شیمیایی، تامین داروهای مورد نیاز و ... جویا شده است که متن آن را در ادامه می خوانید:

*لطفأ خودتان را معرفی کنید و بفرمایید در چه عملیاتی و در کدام منطقه شیمیایی شدید؟

غلام هاشمی هستم جانباز شیمیایی 70 درصد از استان البرز،  درعملیات خیبر و عملیات والفجر8 شیمیایی شدم.

*مختصری از حضورتان در جبهه و نحوه شیمیایی شدنتان بفرمایید؟

سال 61 وارد جبهه شدم؛  دوبار در عملیات مختلف در دوران دفاع مقدس شیمیایی شدم؛ یک بار آن در تاریخ 27 اسفندماه 1362 در جزیره مجنون عملیات خیبر و یک بار هم در آخرین روز مأموریتم در روز 13 فروردین 65 در جزیره فاو درعملیات والفجر8 بود که ساعت پنج هواپیماهای عراقی شیمیایی زدند.

*وقتی که شیمیایی شدید، چه حالی به شما دست داد؟

شیمیایی شدن فلسفه خودش را دارد؛ گاز شیمیایی یا به سرعت انسان را از پا در  می آورد یا بعد ازگذشت 7 تا 72 ساعت زمان می برد که انسان را زمین گیر کند.

من چون خودم تا حدودی درباره شیمیایی شناخت و اطلاعات داشتم، می دانستم که بعدها چه ضربه سختی خواهیم خورد لذا با اطلاعاتی که داشتم، تا حدودی توانستم پیشگیری کنم.

زمانی که بمب شیمیایی زدند، ماسک من دست دوستم بود؛ چفیه را برداشتم و داخل آب اروند شستم و دور دهنم پیچیدم و حدود 20 کیلومتر دویدم تا از محل شیمیایی دور شدم، اما با این وجود بازهم آثار شیمیایی بدنم را دربرگرفت.

*حادترین ناراحتی شما در حال حاضر چیست؟

ریه ام، من بدون اکسیژن نمی توانم نفس بکشم ؛ داخل خانه یا بیرون از منزل باید دستگاه اکسیژن همراهم باشد.

*آیا تا به حال عمل جراحی انجام داده اید؟

بله چندین بار چشم و ریه ام را عمل کرده ام.

*آیا با بالا رفتن سن بیماری تشدید شده است؟

بله برای اکثر جانبازان شیمیایی این مشکل وجود دارد، خصوصا ریه و چشمشان، چون شیمیایی شدن درمان ندارد.

*جانباران شیمیایی با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند؟

جانبازان شیمیایی خیلی مظلوم واقع شده اند؛ چون ظاهر قضیه چیزی را نشان نمی دهد. اگر چندین جانباز شیمیایی با هم یکجا باشند، کمتر کسی متوجه مشکل ریه و تنفس سخت آنها می شود؛ مگر یک شبانه روز با آنها زندگی کنند تا متوجه وخامت حالشان شوند.

جانبازان شیمیایی اکثرأ مشکل  دارویی دارند و داروهای مصرفی شان کمیاب شده است، همچنین احتیاج به محیط آرام و سالمی برای زندگی دارند.

آیا مشکلات جانبازان شیمیایی خانواده ها را هم درگیر کرده اند؟

بله نه تنها جانبازان شیمیایی بلکه سایر جانبازان نیز خانواده هایشان با سختی مواجه شده اند. کسی که جانبازمی شود، سختی هایش برای خانواده اش است، خانواده باید ازهمه چیزشان بگذرند و با یک جانباز بسازند و همیشه مراعات حال او را بکنند.

*بفرمایید بعد از گذشت بیش از سی سال از شیمیایی شدنتان آیا باز هم پایش سلامت می شوید؟

اوایل اجرای این طرح (پایش) خوب بود اما اکنون پزشکان متخصص کمتر هستند و بیشتر پزشکان عمومی حضور دارند؛ در حالی که مشکل همه جانبازان شیمیایی ، در حوزه ریه ، چشم و پوست است که پزشکان عمومی در این موارد فوق تخصص ندارند و نمی توانند کاری برایمان انجام دهند؛ ما همچنان احتیاج به پزشکان متخصص داریم.

*زندگی یک جانباز شیمیایی چگونه است؟

یک جانباز شیمیایی زندگی عادی ندارد و این مسئله در جانبازان شیمیایی با توجه به شدت مشکلاتشان متفاوت است. من خودم 24 ساعت با پنج دستگاه اکسیژن زندگی می کنم و اگر اکسیژن کنارم نباشد، زنده نیستم و هیچ فعالیتی را نمی توانم انجام دهم.

*نظرتان در مورد شیمیایی شدن چیست؟ سازمان های بین المللی چه اقداماتی باید انجام دهند که برای همیشه استفاده از سلاح های شیمیایی کنار گذاشته شود؟

بمباران شیمیایی شهرها، جنگ نامردی و جنگی نابرابراست؛ سازمان های بین المللی اگر بخواهند می توانند جلوی استفاده از سلاح های شیمیایی را درکل جهان بگیرند اما متأسفانه از این موضوع منفعت می برند و چندین سال است این سازمان های بین المللی فعالیت دارند اما  عملا هیج کاری برای توقف استفاده از این سلاح ها نمی کنند.

کشورهای ابرقدرت، سلاح های شیمیایی را می سازند و از آن استفاده می کنند و بعد از اتمام جنگ روی بازماندگان جنگ شیمیایی آزمایش می کنند تا نتایج کارشان را ببینند. خوب، مسلم است با این وضع و گذشت چندین سال از فعالیت این سازمان هیچ تغییری حاصل نشود.

*این روزهایتان را به چه شکل می گذرانید؟

من که فعالیتی ندارم، صبح از خواب بلند می شوم اکسیژن می گیرم، دارو مصرف می کنم در یک اتاق هستم تا شب، باز فردا صبح هم به همین شکل زندگی می کنم.

*بزرگترین آرزویتان چیست؟

آرزو دارم در همه جای دنیا صلح و آرامش باشد و مردم در همه جای دنیا با آرامش زندگی کنند.

*در پایان حرف یا سخنی دارید، بفرمایید؟

می خواهم بگویم که کل جانبازان کشور مظلوم هستد اما جانبازان شیمیایی بیشتر، لطفأ مسئولان به جانبازان شیمیایی بیشتر رسیدگی و توجه کنند.

  • جدیدترین ها
  • پربازدید ها