یک بانوی جانباز شیمیایی:

جانبازان شیمیایی بانو نیازمند رسیدگی بیشتر هستند/ آثار بمباران شیمیایی سال 66 سردشت اطلاع رسانی شود

تعداد بازدید : 29
تاریخ و ساعت انتشار : شنبه 13 مهر 1398 09:45
یک جانباز شیمیایی 70 درصد گفت: جانبازان شیمیایی خانم و همچنین همسران جانباز مشکلات و مسئولیت های بیشتری دارند؛ از این رو لازم است مسئولان ذیربط رسیدگی بیشتری به بانوان جانباز شیمیایی داشته باشند.

فریده شافعی جانباز شیمیایی 70 درصد در اثر بمباران شیمیایی سردشت توسط نیروهای رژیم بعث عراق در سال 1366 شیمیایی شده است. همسر و هر دو فرزندش جانباز شیمیایی هستند و یکی از دختران او نیز بر اثر بمباران شیمیایی شهید شده است.

او معتقد است همسران جانبازان شیمیایی و همچنین بانوانی که دچار عارضه شیمیایی شده اند، به دلیل اینکه مسئولیت های خانواده بر دوش آنهاست، نیازمند رسیدگی بیشتر هستند.

خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح های شیمیایی در گفت و گو با فریده شافعی، جزئیات بیشتری از نحوه شیمیایی شدن و همچنین مسایل و مشکلات بانوان و همسران جانبازان شیمیایی جویا شده است، که در ادامه با هم می خوانیم:

*لطفا خودتان را معرفی کنید .

فریده شافعی جانباز شیمیایی 70 درصد از سردشت و 60 سال سن دارم.

* مختصری از نحوه شیمیایی شدنتان بفرمایید؟

شهر سردشت در7 تیر سال 66 توسط رژیم بعثی عراق بمباران شیمیایی شد؛ مردم سردشت هیچ اطلاعی از تبعات بمباران شیمیایی نداشتند؛ سردشت نخستین شهر مسکونی بود که بعد ازهیروشیما بمباران شیمیایی شد.

آن روز من با سه دخترم در خانه خواهرم بودیم؛ وقتی بمباران شد، همگی به زیرزمین رفتیم. از شدت ترس در زیرزمین مانده بودیم و به شدت گلو و چشمهایمان می سوخت، بیرون آمدیم و شنیدیم مردم داد می زدند که فرار کنید؛ شهر را شیمیایی زده اند.

بعد ازنیم ساعت شوهرم آمد و ما را به بیمارستان برد؛ چشمهایمان را شستشو دادند و آمپول و سرم هم به ما زدند اما به علت شدت جراحت ما را به تبریز اعزام کردند؛ آنجا هم بعد از درمان سرپایی چون چشمانمان جایی را نمی دید ، من و دخترانم را به بیمارستان بقیة الله تهران اعزام کردند.

*آن زمان چند سال داشتید؟

من آن زمان 27 سال داشتم و معلم بودم.

*وقتی که شیمیایی شدید چه حالی به شما دست داد؟

من خودم چون آموزگار بودم ، به شاگردانم آموزش داده بودم اگر بمب شیمیایی زدند، از محل شیمیایی دورشوید و به جاهای مرتفع بروید؛  جلوی دهانتان را با دستمال خیس بگیرید و چشمهایتان را بشویید.

اما متآسفانه لحظه بمبارن آنقدر وحشت زده شده بودم که حتی به بچه های خودم هم نمی توانستم بگویم چه کار کنند؛ شوهرم آمد و گفت که چرا در زیرزمین مانده اید بیایید بیرون و سرو تنتان را بشویید. اصلأ باورمان نمی شد شهر مسکونی را شیمیایی بزنند.

*چند نفر از نزدیکانتان مجروح ویا شهید شدند؟

متاسفانه در این بمباران شیمیایی من،همسرم ، دوتا از دخترهایم، خواهرم، پسرخواهرم و شوهر خواهرم همگی مجروح شیمیایی شدیم و دختر کوچکترم ناهید هم به علت شدت شیمیایی در بیمارستان شهید شد.

*حادترین ناراحتی شما در حال حاضر چیست؟

چشمانم به شدت آسیب دیده و تقریبا 10 بار چشمهایم را عمل کردم و همچنین ریه ام هم آسیب دید و دوبار عمل لیزر ریه انجام دادم.

*بفرمایید جانبازان شیمیایی اکنون با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند؟

مشکلات جانبازان شیمیایی اکنون مربوط می شود به تهیه داروهایشان که همه جا به راحتی پیدا نمی شود و یا اینکه به ناچار باید داروهای مشابه را مصرف کنیم که اکثرشان برای ما جانبازان شیمیایی کم اثر است.

*بفرمایید بعد از گذشت بیش از سی سال از شیمیایی شدنتان آیا پایش سلامت می شوید؟

بله برنامه پایش سلامت برایمان درارومیه گذاشته اند و پزشک عمومی به منزلمان می آید؛ خدا را شکر پزشک خوبی است و مشکلات ما جانبازان شیمیایی را خوب می شناسد و رسیدگی می کند؛ اما  متاسفانه وقتی داروی مورد نیاز ریه یا چشم را می نویسد، بیمه قبول نمی کند و می گوید این داروها را باید پزشک متخصص بنویسد تا تحت پوشش بیمه قرار بگیرد.

متاسفانه این گونه مشکلات برای جانبازان شیمیایی وجود دارد و مجبور می شویم برخی از داروهای مورد نیاز را خودمان تهیه کنیم.

*آیا با بالا رفتن سن تان بیماری هایتان هم تشدید می شود؟

بله مسلم است شیمیایی که درمان ندارد تا آخر عمر با ما است و ما را روز به روز ناتوان تر می کند.

*زندگی یک جانباز شیمیایی خانم چگونه است؟

واقعأ سخت است چون من خودم جانباز شیمیایی هستم و همسر و مادر جانباز شیمیایی هستم؛ مسئولیت و مشکلاتم زیاد است، یعنی علاوه بر مشکلات و دردهای خودم باید به مشکلات همسر و فرزندان هم رسیدگی کنم که این برای خانمی که خودش جانباز شیمیایی 70 درصد است، مشکل است.

همیشه دوست داشتم یک کمپین یا انجمنی برای خانمهای جانباز شیمیایی و همسران جانبازان شیمیایی تشکیل دهم تا بتوانم مشکلاتشان را بازگو کنم و جامعه این بانوان شیمیایی را بشناسد. از این رو از مسئولان ذیربط می خواهم به مشکلات بانوان جانباز شیمیایی رسیدگی بیشتری کنند.

*سازمان های بین المللی چه اقداماتی باید انجام دهند که برای همیشه استفاده از سلاح های شمیایی کنار گذاشته شود؟

من و دخترم شبنم شیخی در سازمان OPCW حضور داشته ایم؛ این سازمان مردم بی گناه و بی پناه شهر بمباران شده سردشت را می بیند اما چشمانش را به روی واقعیت ها بسته است. سازمان منع کاربرد سلاح های شیمیایی توجهی به حق و حقوق ما جانبازان شیمیایی نمی کند؛ با اینکه بیش از سی سال از بمباران شهر سردشت گذشته است اما حتی صدام را هم محکوم نکرده اند.

البته من فکر می کنم بمباران شیمیایی شهرمسکونی سردشت شناخته نشده است و کمتر کسی از بمباران شیمیایی مردم غیرنظامی و بی گناه شهر سردشت اطلاع دارند؛ من که خودم در مرکز استان آذربایجان غربی، ارومیه زندگی می کنم بعضی از مردم این شهر هنوز از بمباران شیمیایی سال 66 سردشت خبر ندارند.

* بزرگترین آرزویتان چیست؟

آرزو دارم مشکلات و شرایط سختی که ما جانبازان شیمیایی داشتیم را هیچ کسی دیگری در هیچ کجای دنیا تجربه نکند.

*در پایان حرف یا سخنی دارید بفرمایید؟

جانبازن شیمیایی قابل تحسین هستند؛ فراموششان نکنیم جانبازان ما پشت انقلاب ایستاده اند، جانبازان و شهدا ارزش انقلاب اسلامی هستند؛ اگر خودمان به این عزیزان توجه کنیم، کشورهای دیگر هم آنها را مورد احترام قرار می دهند./ی/

  • جدیدترین ها
  • پربازدید ها